Murat Tahtacı

İstanbul okul değil.

2011-08-03T15:43:00.002+03:00

İstanbul fenomendir, ötesindeyse tarihte kalan hikayeler sandığı.

4 insan ve 2 çay

2010-12-08T16:05:00.004+02:00

Beşiktaş’ta, kavşağın kenarındaki çay bahçesinde oturuyordum. Elimde önceki günden kalan gazeteyle arada bir yudumladığım çay bardağı ve çalan klasik müzik, serin bir öğle yaşatıyordu. Garsonlar ilgisiz. Sayıca azlar ve bu tasarruf müşteri memnuniyetinden daha önemli sanılmış.

Telefonumun ekranına baktığımda “1 Yeni Mesaj” yazısını görmek istediğimi biliyordum. İç savaşı yoğun bir ilişkiyi ayakta tutmak, bir ülkeyi yönetmek kadar zordur.

Bahçenin yanlarına ekilmiş küçük yeşillikler, kibar masalar, taş döşeli zemin ve üzerinden geçen nice insanlardan arta kalan tozlar arada bir göze çarpıyordu. Diğer masalarda oturan birçok çift hararetli tartışmalar içindeydiler. Evli olanlarla flört etmekte olanları ayırmak güç değildir. Konuşma esnasında birbirlerine ne kadar sık baktıkları, konuşmanın içeriği, giyim kuşamlarına dikkat edişleri önemli kriterlerdir.

Bir kişi dikkatimi çekti. Masasının üstünde Türk kahvesi ve yanında sık sık baktığı cep telefonuyla oturan bir gençti. Takım elbisesi gayet uyumluydu. 30’lu yaşlarda, hafif seyrek saçlı bu gencin biriyle buluşacağına iddiaya girmeye gerek yok, her halinden belli. Arada bir yola ve yolun karşısındaki kaldırıma doğru gözlerini çeviriyor, çalan telefonuna gülümseyerek yanıt veriyordu.

Bir ara gazeteye dalmışım ki, başımı kaldırdığımda gencin hesap ödediğini fark ettim. Bozuklukları sayıyordu avuçlarında, bir taraftan da arkasına dönüp aynı yola bakıyordu. Hesabı ödeyip hızlı adımlarla akan trafiğin hemen yanında durdu. Merak dürtümü engelleyemeyip hafif doğruldum oturduğum yerde. Yolun diğer karşısında bir bayan vardı. Lacivert renk takım elbisesiyle omzunda siyah çantası, pabuçlarıyla takım halindeydi. Trafik olanca hızıyla akıyor, kırmızı ışığın da yanmaya niyeti yok gibiydi. Hesabı istemek için kolumu kaldırdım fakat ortada ne garson vardı ne de ona yakın bir görevli. Küllükçü bulsam yapışacağım yakasına. Bir garson gördü sonunda. Elimle hesap jesti yaparak haberleştik kendisiyle. Cüzdanı çıkarıp cebimden masaya koydum.

Bir çığlık koptu o esnada. Biri “imdat” diye bağırmaya başladı. Sesin nereden geldiğini anlamak için doğrulduğumda, dikkatle baktığım gencin beklediği kadını karmaşık bir mücadelede gördüm. Hemen fırlayıp koştum yola doğru. Bir yan kesici, kadının çantasına sarılmış sürüklercesine bırakmıyordu. Çocuğa baktım. Ellerini havaya kaldırmış bağırıyor fakat akan trafikten dolayı karşıya geçememenin ızdırabını gözlerinde yaşıyordu. Kadına yardım eden yoktu. O saniyeler. Her biri, saatler sürüyordu karşında acı çeken en sevdiğin olduğunda. Bir yaşlı adam yaklaştı koşar adımlarla yan kesicinin yanına ve ensesinden tuttuğu gibi fırlattı yola doğru. Birkaç takla atan hırsız, şans eseri yolundakini erken fark eden bir sürücünün acı fren sesiyle düştüğü yerde kaldı o an. Kadına baktım. Kollarıyla güç alıp yukarı itti kendini. Simsiyah ve ıslak gözlerle delikanlıya bakıyordu. Yerden kalkmaya çalışıyordu hırsız. Fakat belki de hayatının en şanslı anında, yaptıklarının cezasını çekmesi gerektiğine inanmıştı Tanrı. Yol aldığı şeritte zorlukla duran otomobili fark etmeyen bir minibüs, olanca hızıyla otomobile arkadan çarptı ve ikisi de hırsızın üstüne kadar sürüklendiler.

Sonrasında anlatılacak farklı şeyler olmadı. Kırmızı ışık yandı birkaç saniye sonra ve insanlar kaçışmaya başladı. Kimileri de kazanın başına toplandılar. Genç adam kadına sarılmış, telkin ediyordu yardım edememenin acısıyla. Yaşlı adam şoktaydı ama ayakları yere basıyor, pişmanlık sızdıran gururla izliyordu karşısındaki manzarayı.

Ardıma döndüğümde, cüzdanımın masada olmadığını fark ettim. Huzur bulmak için oturduğum o çay bahçesi, 4 insanın ve 2 çayın hesabını tutuyor defterinde hala…

Murat Tahtacı

01.12.2010 İstanbul

Artı eksi+-

2010-12-08T16:05:00.002+02:00

Duygu zıtlıkları geliştirir insanı. Mutluluktan üzüntüye hızlı geçiş ve de tam tersi… En sevdiğin çikolatayı yerken yere düşmesi, bir dahaki tutuşunda parmaklarını kontrol etmeni; en sevdiğinle konuşurken sarf ettiğin yanlış cümle, bir dahaki konuşmana dikkat etmeni; en sevdiğin cümleyi yazarken suyun kesilmesi, daha iyi bahaneler üretmeni sağlar…...

Sansüre Karşı Yürüyüş

2010-07-17T18:54:00.001+03:00

Pisiz

2010-07-06T21:49:00.002+03:00

bir bir yitirdikleri oluyor insanın…
gidenlerin ve terk edenlerin ardından bir cümle dahi kuramıyorsa insan,
yitirdiklerini,
asla unutamıyor.
çayım demli,
sigaram küllükte sefa sürüyor.
bakıyorum da,
istanbul’un serseri kokan bu semtinden pencere
sadece karşı apartmanların komşusu.
yıllar önce,
mis kokulu bir şehrin çay bahçesindeydim tam da bugün.
insana insandan yakın güvercinlerin gezindiği masamda karalanmış
bembeyaz kağıtlar,
şimdi yatağımın altında
sap ve sarı.

her şeyi geçtim
geçmiş terk edilir mi üstat?

üstüne uzanıp geceleri
türlü türlü rüyalarla uyandığım o kağıtların rengi
insana hiç
bu kadar çeker mi…

her sabah giyinip kuşanıp
taksim yoluna düşüyorum ya azizim;
o hiç bitmeyen yoksunluğu sanki
bu koca;
fettan
pis
üvey şehirde arıyorum…

şerefine…

Select all friends * for facebook

2010-02-11T22:29:00.014+02:00

Facebook'ta dolaşırken bir konu merak uyandırdı. Sevdiğim bir etkinliğe tüm arkadaşları davet etmek istesem de, kişileri tek tek seçmenin yaşattığı zaman kaybına bir çözüm olmalıydı. Kısa süren araştırma sonunda başarıya ulaştım lakin bunu paylaşıp paylaşmama düşüncesi için hayli zaman geçti. Kötüye kullanılmayacağını umud ederek anlatıya başlıyorum.

Şimdi uygulama için adım adım ilerleyelim :

1) Mozilla Firefoz tarayıcımızı açalım. (mevcut değilse www.firefox.com adresinden yükleyebilirsiniz)

2) Greasemonkey eklentisine ihtiyacımız var. Çok kolay: Buraya tıklayarak açılan sayfadan "Add to Firefox" butonuna tıklayıp eklentimizi kuralım. (Bu işlemden sonra Firefox tarayıcımızı kapatıp tekrar açmamız gerekmektedir)

3) Buraya tıklayarak açılan sayfadan "Install" butonuna basın. Karşınıza çıkan dialog penceresindeki Kur (ya da Setup) butonuna tıklatarak işlemi tamamlamış olacaksınız.

Artık facebook'ta bir gruba ya da etkinliğe arkadaşlarınızı davet etmek istediğiniz küçük pencerenin en altında çıkan "Click Them" butonuna basarak tüm listenizi tek tuşla seçebilirsiniz...

Amacına uygun ve iyi günlerde kullanmanız dileklerimle...

Bir eğitim çeşidi

2010-01-07T10:33:00.001+02:00

Lafın olur olmadık geldiği anlarda biriyle bir sohbet esnasındadır öğrenci. Hangi ilhamın kaynak olduğu bilinmez de hemen hemen aynı ses tonuyla sorulur: "şimdi sen nerde okuyorsun?" "şimdi nerde okuyorsun sen?" "sen şimdi okuyorsun da nerde?" diye diye vs...

Önce derin bir soluk alınır... Eldeki kadehten bir yudum çekilir. Olmadı bir ikincisi kendiliğinden gelir zaten... Sonra uzaktan eğitim'in ne olduğunu zihninde hızlı bir fotokopi makinesi edasıyla süzer öğrenci. Anlatması kolay olduğu kadar da zordur. En çok karıştırılan ise "açık öğretim" benzetmesidir...

Ve ne örgün öğretim ne de ikinci öğretim olmadığını anlatmaya çalışınca "açık öğretim gibi yani" diyen şahsı muhtereme "pek alakası yok ama öyle bil sen" denerek konu kapatılır.

Sevinsen mi üzülsen mi diye iç geçirerek içilmeye devam edilir eldeki kadehin huriliğine...

Verilen katkı payı bu yargıyı hak etmemektedir... Üniversite yönetimi biraz daha zorlarsa özel üniversite kıvamında olacaktır "koskoca devlet üniversitesi" zaten, havası da bir o kadar özel(!).

Bu diyalogların İstanbul Üniversitesi’nde olmakla yakından alakası yoktur... Tek alakası uzaktan... O da sivrisineği saz eyleyip, bir Neşet Ertaş türküsü mırıldanabilene; sağ kulağında Metallica, sol kulağında Nuri Sesigüzel benzetmesiyle...

İÜ Radyo Sinema ve Televizyon (Uzaktan Eğitim)

2009-12-21T12:09:00.002+02:00

İstanbul Üniversitesin'de Uzaktan Eğitim görenlerin dikkatine :

Bilenler bilir, bilmeyenlere fikir olsun :

28-29-30 Aralık tarihlerinde yaplacak olan vizeler internet ortamında gerçekleşecek ve eş zamanlılık zorunluluğu bulunmayacaktır (eşzamanlılık: öğretmenle karşı karşıya ter dökme anı) Bu 3 gün içerisinde istediğiniz bir zamanda girip UZEM’e, sınav sorularınızı yanıtlayabilirsiniz (diyor UZEM yetkilileri. siz yine de bir arayın)

Bir rica daha eklendi ki; lütfen son güne bırakmayınız. Daha yeni yeni oturtulan ve gidişatı merakla beklenen sistemimiz çökme yaşatabilir mi bilinmez. Diyelim son güne bıraktınız; aldınız kahvenizi kırmızı kupanıza, altınızda en sevdiğiniz minderiniz, fonda çalan bir Katatonia parçasıyla başladınız soruları yanıtlayama… Opsss çöktü sistem. Aradınız UZEM’i. Telefon tahmin üzre meşgul. Çünkü bilgi işlem uzmanları sizin sınav olamamanızın yarattığı “tepe” baskısıyla 3 sigarayı aynı anda içiyor ve terlerini sildirmek için “house keeping” görevlilerini omuzlarında bekletiyor olabilirler. (teori)

Bu kafaya göre sınav mantığında kopya çekmek yasak. Bir program indirme zorunluluğu getirdiler. O da google’a girmeyi yasaklıyor (bkz: şaka şaka)

Herkese şimdiden bol şanslar. Teorinin bitip pratik bilgilerin demlendiği kamera arkası ve önünde görüşmek dileğiyle…

Dört nokta....

2009-12-12T18:43:00.000+02:00

Sana doğan

Aynı güneşin doğduğu bir yerdeyim…

Çay içiyorum

Bedenini tüm parmaklarımla kavrayıp

Sana sarılır gibi…

İstanbul

2009-12-12T15:34:00.001+02:00

İstanbul’da bir işadamı gülüyor yolda.

İstanbul’da bir seyyar satıcı o yolda üşüyor.

Taksim’in göbeğinde otomobillerin egzozundan çıkan gri dumanlar sigara etkisi yaratıyor nikotin krizi tutana.

Hafif kamuflaj sarmalar, marihuana küllüklerinde yan yatmış tütüyor.

Mekan Aksaray

Belki de Beyazıt

Bilemedin Laleli…

İş adamlarının komik kıyafetleri

Kravat takıntıları

Seyyar satıcıların

“Çaylı” geçmeyen dakikaları…

Birine sorduğumda

“Aklına ilk gelen ne?” diye;

Yaşanmaz! Diyor,

Yaşanmaz bu şehirde de

20 milyon insan yaşıyor seve seve…

İstanbul ukala bir işveren;

Yaşatıyor insanları,

Yaşanmaz diye diye…

Sigaramı alıp cebimden,

Ki cebimde olan paket sanırım;

Alıp sigaramı paketin içinden çekiyorum bir nefes,

Ucunu yakmayı unutmadan, uzun uzun düşünüyorum yemlenen güvercinlerin doğmadan önceki hallerini…

Sinop’u özlüyorum o an…

Yüzünü bilip tanıdığım ve hiç konuşmadığım binlerce insanı...

İş adamının ne çirkin gülümsemesi,

Ne de seyyar satıcının çaysız geçen dakikaları…

Umrumda değil!

Aşk’ın doyumsuzluğunu yaşatan o günlerin ertesi…

Doğa için çal!

2009-10-08T20:44:00.021+03:00

Dün akşam facebook hesabımı açtığımda bir vidyo paylaşımının başlığı dikkatimi çekti.

- Doğa için çal!

Merak edip, huyum olmayan "oynat" butonuna bastım ve sandalyeye yaslayıp sırtımı seyretmeye başladım. Müzik yükselişe geçtikçe gözlerim buğulanmaya başladı. İçimde bir kıpırtı hissettim azar azar çoğalan. Gördüğüm insanların samimiyeti ve sadeliği "tüm maskelerin" kalkıp, hislerin tek bir noktada buluşabileceğini tekrar ve tekrar anlatıyordu sanki. Enstrumanların birleşimine alışık olan kulaklar, seslerin ve yüzlerin yan yana -iç içe olmasına da şahit oluyordu o an -gözlerinizi kapadığınızda.

"Divane aşık gibi de dolanırımm yollarda
Kız senin sebebine, yar senin sebebine de kaldım İstanbul'larda.."

İşte o arşivlere girmeye değer vidyo :

Projenin resmi internet sitesi www.dogaicincal.com

Bu projenin mimarlarını tek çatı altında toplayan Agaclar.net'in açıklaması :

Dünya'nın hali ortada. Yerküresiyle, atmosferiyle tehlike sinyalleri verip duruyor.

Küresel iklim değişikliği bir dert; seller, taşkınlar, buzulların erimesi, kıyıların denizler tarafından yutulması ihtimali, kuraklık...

Beslenme başka bir dert; besin bulanlar için GDO'lu ürünler,
denetimsiz tarımsal ilaçlama, sakıncalı katkı maddeleri... Bulamayanların sorunu
karmaşık değil: Sadece açlık! Enerji savaşları, temiz su savaşları... Yani
gidişat iyi değil.

En güçlü ya da yoksul olanların büyük çoğunluğu,
kendi küçük ya da büyük çıkarını esas alarak, kendini dünyanın merkezine koyarak yaşıyor. Herkesin mazareti var!

Çok şey sadece günü kurtarmaya yönelik..
Doğayı yok sayarak yapılan her şey, geleceğimizi biraz daha belirsizleştiriyor.
Komik olan, korunmak doğanın umurunda bile değil. O nasıl olsa, öyle ya da böyle
var olacak... Vay bizim halimize...

İklim değişiklikleri, seller, taşkınlar, bunlar dünya kabuk bağladığından bu yana hep var ama son yüz yılın grafikleri öncekilerle benzerlik göstermiyor, kendi elimizle yaptıklarımızın, bu kötü gidişe direkt etkisi var. Önceleri düşe kalka yaşıyorduk, artık kıçımızın üstünde hızla kaymaya başladık. İşin bilimiyle uğraşan herkes bu konuda hem fikir. Çevreci hareketler, bu gidişi durdurulması gerektiğini herkese anlatmaya çalışıyor.

Agaclar.net olarak başından beri işin neresinden tutacağımıza
bakıp durduk. Yaptığımız her şeyde bu amacın izi var. Daha neler yapabiliriz?

Doğa sorunlarının evrenselliği, doğanın insanlara mekan ve kaynak
oluşuyla, müziğin evrenselliği ve insanların ortak dili oluşu arasındaki bağ,
projenin çıkış noktası oldu.

Müzik; yaygın, eneji dolu, durdurup kendini
dinleten ya da arka plana geçip çaktırmadan varolan...
Seçtiğimiz parça:
"Divane Aşık Gibi" Bilmeyen yok, sevmeyen yok...

Dünyanın çivisini
çıkaranlar kadar, bunu seyretmekle yetinenler de benzer biçimde sorumluysa,
çözümler bulmak ve uygulamak zorundaysak, her vesile ile hatırlamalı,
hatırlatmalıyız.... Hem değişim gerektiğini bilip, hem "Şöyle yap, böyle yap"
laflarını dinlemediğimize göre, "ne yapmalıyım" diye düşünmek gerektiğini her
dinlediğinde hatırlatan bir müzik işe yarar mı? En azından konunun farkında
olanlar için, arka planda fazladan bir vicdan azabı durumu yaratır mı?

"Birlikten kuvvet doğar" mı? Tek tek düşündüğümüz, anlatmaya
çalıştıklarımız, hep birlikte, bir ucundan tutarak ortaya konduğunda verdiği
enerji artar mı?

Agaclar.net'ten Fırat Çavaş, doğdukları iller farklı,
yaşadıkları mekanlar farklı, zevkleri, yaşama bakış açıları farklı 45 müzisyeni,
varolan gerçekleri bir kez daha hatırlatmak için bir araya getirdi: Doğa için çal!

"Divane Aşık Gibi" yollarda dolaşmaktan başka, hem mecazda hem de
fikirde "Sen yağmur ol, ben bulut, Maçka'da buluşalım" diyoruz.

Yeni başladık, devam edeceğiz...

Sizi de bekleriz!

Not: Doğa İçin Çal projesi, Playing for change ekibinin aylardır haberdar olduğu ve desteklediği bir projedir. Doğa İçin Çal projesinde yer alan müzisyenlerin şarkılarını söylerken ya da çalarken çıkan yazıda yazan şehirler, o an çekim yapılan yer değil, müzisyenlerin doğum yerleridir.

Bahsi geçen Playing For Change projesinin dinlenesi "Stand By Me" vidyosu :

Garip....

2009-08-25T03:42:00.003+03:00

Sabaha karşı
İstanbul'da bir semtteyim
Bir diğerinden farksız günahlar çöplüğü......

Her bir kitabın kahramanlarında olan
O Allah'sız şey;
Bir sokak adamının da malı elbet.

Bensem o adam,
Ki sanki habersizim,
Evim;
Bir de sokakta...
Neye niyet, neye kısmet...

O Allah'sız şeyin diğer adı
Aşkmış...
Öyle diyorlar...
Ne kadar çoksa dillerde "o";
Yitip giden birşeyler de vardır elbet
Unutuluyorsa 3. gün
Uğruna
Ağlananlar
Bir..
Bir..

Sabaha karşı
İstanbul'da;
Sokağa çıkma yasağı var bu aşkta...

// murat tahtacı

Olasılık üzerine

2009-05-29T23:45:00.003+03:00

Balkon denizliğinde duran küllük ve kenarında, sırtını yaslamış bir sigaranın dumanı…

Gökyüzü berrak, insanlar, otomobiller, müzik dinlercesine sallanan ağaçlar ve yüzlerce kilometre öteden gelen elektriğin aydınlattığı tepe lambası…

Hayatın anekdotlarından küçük bir kareyle baş başayım.

Üşüyebilmenin hoşnutluğu var üzerimde sıcak bir günün akşamında.

Kolumdaki bilekliğe daldı gözlerim.

Takıldığı günkü duyguların kuşbakışı özetini anlatıyor her bir ilmiği, siyah, beyaz, siyah… Hızlanmaya çalışan bir otomobilin egzoz sesiyle bozuluyor fenomen.

Kirpiklerimle beraber kaldırdım şimdi başımı manzaraya doğru. Denizin üstünden yansıyan evlerin ışığındaki titrekliği ilk kez fark ettiğimi sanıyorum. Öyle olmasa bile, hiç bu kadar ürkek görmemiştim sıra sıra dizilmiş hallerindeki telaşı. Köpekler kokluyorlar birbirlerini, kimi uzaktan diğerlerine bakıyor, kimiyse kıvrılmış bir otomobilin altına, patileriyle kendini oyalıyor. Dilini anlamadığımız bu hayvanlar, acaba bizim düşündüklerimizden farklı şeyler mi düşünüyor, yoksa dilleri dönmediği için insanoğlunun zalimliğine boyun eğmek zorunda mı kalıyor… Umarım bir gün kalkar bu sır perdesi…

Şu sıralar kavram karmaşalarıyla ilgileniyorum. Kanunlaşan kuralların, değerlerin, bir insanın diğeri için düşündüklerinin kendine itirafı gibi tanımsızlıkların tam da ortasındayım. Hayatın rastlantılardan ibaret olduğu kadar da dışına çıkılamayan bir tarlada dolaşan solucanları barındırdığı fikrine ulaşıyor tüm yollar. Küllüğün kenarında bir sinek dolaşıyor. Sineğin orada bulunma olasılığı 1/1.000.000.000 olsa da, bu milyarda birlik oran zincirin halkasını bozmuyor. Eğer sinek değil de kelebek olsaydı bu canlı, bu kez zincirin halkası yine var olacak fakat olasılığı sinek olarak düşünmeden kelebek üzerinden hesaplayacaktık. Bu basit mantığı genişletirsek, trafik kazası geçiren insanın o ana kadar geçen 1 dakikalık süresini göz önüne alalım. Kafasında olan acelecilik hissi, önüne çıkan kamyon, kamyonun düşük hızda ilerleyişi, viraja yaklaşıyor olması, sinyal verip sollamayı kafasına koyması ve karşısına çıkan otomobilin 90 km/s hızda olması bu sonsuz zincirin adım adım halkalarını oluşturuyor. Hiçbir zaman bir önceki halkayı değiştirememek bizi “kader” inancına sürüklüyor. Öyle ki bu geçmişe dönmenin “şu an için” imkânsızlığı demektir. Karşıdan gelen otomobil 90 km/s değil de 80 km/s hızda olsaydı bu kaza yaşanmayacak ve o andan itibaren halkalar tamamen farklı olacaktı.

Basit görünen bu kavramlar hayatımızla kıyaslandığında cesur bir cevapla karşılaşıyoruz. Keşke denilen her şey ama her şey yaşanmak zorundadır.

Halkalar gün gelip unutulsa da (anı olarak tanımladığımız olaylar) bugün durduğumuz noktanın temelini oluşturuyorlar. Tecrübe, bu noktada zincirin diğer anlamı oluyor.

Bir hırsızın neden hırsız oluşu, bir katilin bu sonuca ulaşana kadar geçtiği aşamalar, kokladığı yemeği görmeden adını söyleyebilen hatta gördüğünde tanımasını sağlayan ardışık kareler ya “kader” kimimize göre, ya da yukarıda belirttiğimiz gibi kaçınılmaz “olasılıklar”. Tanımı her ne olursa olsun, ister kader deyin, ister rastlantı, geçmiş yaşandı ve bugün durduğumuz noktanın bir parçası.

Düşündükçe sadeleşen problemleri irdelerken, bağımsız değişken olan “zeka ve mantığın” neye göre geliştiğini bilime göre açıklayabiliriz. Genler, bebeklik dönemi, çevre vs. faktörleri bildiğimiz cevaplar. Fakat bu kadar basit olmadığı kanaatindeyim. Aynı genlerden gelen ve aynı ortamları paylaşan insanların farklılıkları kimi zaman uçurumlar oluşturabiliyor. Bu da demek oluyor ki, birbirine benzemeyen parmak izleri gibi zihin de kendine bir olasılık seçiyor ve gelişimini o yönde sağlıyor.

İnsan olmanın katı kuralları var. Mesela sinirlenme, kıskançlık, mutluluk, üzüntü, korku gibi herkeste benzer bulunan özellikler. Tabii ki düzeyleri de değişkenlik gösteriyor. Zekayı kontrol etmek birkaç adımdan öteye gitmezken, psikolojik olayları kontrol etmek doğal yahut kimyasal desteklerle istenilen düzeye taşınabiliyor. Bu noktada bir soru işaretiyle karşılaşıyorum, psikoloji ruhun kanıtı mı yoksa hafızanın içine sıkışan düşünceler bütünü mü?

Manzaraya dönmek geldi içimden. Sigaranın dumanı yükselip ay’ın önünde bulut oluşturuyor. Ya garip ya da değil… Ama gerçek…

Unutmadan değinmek istiyorum; bir insanın diğerine bakışının başlangıç noktası, kendisiyle kıyaslamanın acı yüzüdür. Bahsettiğimiz gibi psikolojinin kucakladığı kıskançlık, kelime olarak da çirkin, yordam olarak da…

Bir sineğin kelebek olma olasılığı, bir insanın o sinek olma olasılığından farksızdır…

Sigaramı söndürüp atmosferi biraz serinletmek istiyorum. Böylesine güzel bir gecede sokak köpeklerini seyretmek, her şeyden iyi gelecektir.

Esen kalın…

Murat Tahtacı

29.05.09

Dün gece

2008-11-14T19:22:00.004+02:00

Saniyeler geçiyor.
Duvarda mıhlı saatin midesi, tık, tık, tık…
Kalbimin göğüs kafesine attığı yumruklar gibi sesi…
Zamanı keşfeden bir insanın kalp atışlarından ilham alıp saati icadına hayret,
İlham veriyor insana bu sesler herhangi bir şey için…
Aylar sonra tekrar doğuyor içimdeki alev,
Söneceği günün hesabını kalp atışlarıyla yapıyor;
Ay manzara, bulut manzara…

Gözlerin dikiliyor karşıma seni düşünmemeye çalıştıkça,
Uzaklaşıyor ay,
Dağılıyor bulutlar…
Usulca beliren çerçevede;
Aşk manzara, umut manzara…

Adana

2008-11-14T18:54:00.002+02:00

belki kavgadır kimilerine göre, kabadır, kibardır, yoldur, uzaktır...
benim içinse sadece `turuncu`'nun şehridir.
`ağustos` sıcağının iki çift gözün arasından usulca akıp gittiğinin hatırasıdır.
bir insandır turuncu.,
adının karşılığı `sevgili`dir.

ağlamanın teorisidir damağında `kebap`,
karşında sevgilin otururken taburede
kavgacı gençlerin gözuçlarında yitirilmiş sevdalar
ve her sevdanın başladığı o durakta vedalaşan renkli, susuz dudaklar...

turuncu'nun memleketinde her sokak,
bir aşkla anılır
bir insanla başlar...

İhanet!

2008-08-24T13:43:00.002+03:00

Sarıyla kırmızının kesiştiği yerde...
Tam ortasında kalmış bir renktir turuncu...

Hem vardır, yoktur...

Hayatımın her evresinde yüzümü döndüğüm noktalarda turuncu,
Uykuların karanlığında gölgelerin rengi..
Turuncu...

Onu sevmenin bedeli,
Tualde sevişen çizgiler kadar kolay olamadı hiç
Bakarken Abidin Dino'ya...

söndü kırmızı,
söndü sarı,
söndü siyah...

Arta kalan...
Sadece turuncu...

----------------------------------

"Herşeyin bedelini göze almak" kadar gururlu olmalı insan...
Yalan ve iftirayla sevmemeli dokunduğunu.
Babeuf'ün devrimini düşünüp ders almalı...

Koşmamalı hayat felsefeleri içinde cümleden cümleye ...

Ya olmalı! Ya olmamalı!

Turuncunun adı,
Sadece "onda" kalmalı...

Hikayeler.net Rezaleti

2008-07-23T12:25:00.007+03:00

Sevgili Hikayeler.Net kalemdaşları...

Hikayeler.net yazar ve okurluğumda eskittiğim yılların hatrına, uzun zamandır kimi kararlarımı "umarım düzelir" diye sindiriyordum. Öyle ki; bu son olaydan sonra hikayeler.net'in bir edebiyat portalından çok "oligarşi" portalı olduğu kanaati pekişti. Ne yazık ki; iyice laçkalaşan, "ehli keyf" yaptırımlar aldı başını gidiyor...

Örnek :

bir kar tanesi kayıyor şu an penceremin önünden...
içimdense;
"bir kar tanesim" diyorum,
bitmeyen derdimin çemberinden...

Yukarıda geçen dörtlüğün yayına alınmamasına gerekçe şuymuş : Yetersiz içerik!

Şiir nedir? Ne değildir? Daha bunu bilmeyen bir insanın fikriymiş bu gerekçesine bakılırsa. Yönetici arkadaşın adı da Cihat Yanık'mış. Şöyle ifade edeyim o zaman : Bir dörtlükten yahut bir satırdan dahi şiir meydana gelebilir. Lise edebiyat derslerinde sene başlarında anlatılan bir konudur bu.

Yetersiz içeriğin tam anlamı nedir? Sizde yayınlanacak şiirin kaç mısra olması gerekir? İnsanlar oturup düşüncelerini kağıda dökerken minimum iki dörtlük mü yazmak zorundadır? Tanrı aşkına, böylesine rezaleti hele ki sizde görmek çok utanç verici.

Bir diğeri de; bir şiirimde dini içerik görülmesi ve buna istinaden yayına alınmaması.
Şiir:

Söz söze yol açarken,
Gururlanıyor zaman
Ve diyor;
En çok kimi sevdin sen!

Rahmetli sevgililer!
Hepinize aşıktım bilmeden,
İçimdeki Allah haykırırcasına…
Haykırıyorum dilber ay!
O Allah’ı kurtarırcasına…

Kompozisyonun içinden kelime seçmeye benzer bu. Asıl anlatılmak istenenle anlaşılan şey görünen o ki uyuşmamış ve kavranmamış... İnanç bakımından "deist" bir insanım ve bu şiirdeki dini içeriğin ne anlama gelip ne anlama gelmediğini arzu ederseniz uzun bir makaleyle anlatabilirim...

Size tavsiyem, sansür yaparken hiç olmazsa "II. Abdülhamit" dönemi kadar "modern" olup bu konuda belli maddeler çıkartmanız (Site kuralları diye sıraladığınız, kuraldan çok tehdit savuran maddelerden bahsetmiyorum). Bu sayede "amacınıza" daha radikal ulaşabilirsiniz.

"Şiir; öylesine ayrı, öylesine apayrı bir dildir ki başka herhangi bir dile çevrilemez, hatta yazılmış olduğu kendi diline bile...”
Jean Cocteau

Tüm sözlerin özünde bir gerçek yatıyor: Bir yazarı sansürlemek herkesin harcı ve haddi değildir; hele ki kim oldukları bilinmeyen bir sansür topluluğunun ehli keyfi almış başını gidiyorsa.

Birçok tiyatro senaryosu ve sanatsal makaleler yazan biri olarak diyorum ki;

Bir edebi metni ve şiiri denetlemek bu kadar kolaysa;

Kolay gelsin "laf-u güzaf emeklerinize"...

Tek Yol Devrim

2008-07-01T10:50:00.001+03:00

“Tek yol devrim”
Ve ardından Yılmaz Güney,
“Tek yol devrim”
Darağacından Deniz Gezmiş,
“Tek yol devrim”
Fransa’dan Ahmet Kaya…
“Tek yol devrim”

Öldük, öldük, öldürüldük halkım…
Ama hâla,
“Tek yol devrim”
“Tek yol”
“Tek”
“Devrim”

Bize ki, ondan önce,
Evrim gerek, evrim!

“A” ve “B” Aşkı

2008-03-01T04:19:00.002+02:00

“A” ve “B” harflerine dokunmadan düşünüyorum,
Düşünmek istediğim seni…
Şiirselse de;
Kolay oluyor bu kuralın içinde her eylem;
Adında yok ki “A” ve “B” harfleri.

Yan cümlecik de istemiyor insan âşık olunca,
Sevgili olma kuralı olmadığı için bir sevme eyleminde,
Koşulsuz ihlal ediyor onu düşünme limitini…
Sonra yemek yerken iştahın kaçıyor azar azar,
Öğünlerin düşüyor 3’ten 2’ye..
Haftalar sonra 1 çayla bir dilim peynire..

Harici kadınlar yerine,
Söğüt ağaçlarıyla ilgilenmeye başlıyor insan…
Aşıksın ya,
Nemelazım hormonların sapıtıyor…
Çöp kutularındaki erotik dergilerin üzerine atıyorsun poşeti.
Libidon seni terk edip gidiyor…

Aşkın tanımını arıyor insan nil nehrine bir günlük düşüncelerde;
Sözüm meclisten içeri;
Tavandaki o bol noktalı badana lekelerinde…

Tayyip ile Bush

2008-02-25T05:02:00.001+02:00

Tayyip ile Bush ilk bulusmalarinda birbirlerine hava atarlar.

Bush Tayyip`e
- "Bizde öyle bir teknoloji var ki, ölüyü "diriltiriz" der.
Tayyip altta kalmaz ve o da;
- "Bizdeki teknoloji çok farkli, partimizin bütün elemanlari 100 metreyi, 3 saniyede kosmayi beceriyor" der.

Türkiye` ye döndügünde Tayyip`i bir düsünce alir. Danismanlarini çagirir, ve attigi palavrayi anlatir;
-"Haftaya Bush geliyor, yalanimiz ortaya çikarsa ne yapariz?" diye sorar.

Danismanlardan biri hemen cevap verir:
-"Onlara ölüyü nasil dirilttigini sordunuz mu?"
-"Hayir sormadik."
-"O halde hiç korkmayin Basbakanim, alin Bush`u Anitkabir`e götürün.
Atatürk`ü diriltmesini isteyin.
Diriltemezse o rezil olur.
Yok eger diriltirse, siz zaten 100 metreyi 3 saniyede kosarsiniz!...

******************
Yorumsuz :)

Nasıl yani?

2008-02-07T13:24:00.000+02:00

Selim : Hoşgeldin Deniz.
Deniz : Hoşbulduk. Hoşbulduk da, ekmeğe yine zam gelmiş ne haber?
Selim : Doğrudur. Memleket ayağa kalkıyor, kalkınıyor ya ona bak sen. 20-30 kuruş fazla vermişiz koymaz Müslüman adama.
Deniz : Tabi, bir lokma, yeri geldi bir dua yeter de artar bile. Peki sen nereden, neresinden bakıyorsun bu kalkışa?
Selim : Nasıl yani?
Deniz : Yani diyorum ki, (başını öte yana çevirir) eşşek olduktan sonra semeri kemirir yine doyarız biz.
Selim : Şükretmeyi bileceksin.
Deniz : Haşa! Şükrediyorum zaten. Tam da bize müstahak bir çobanımız varken, otlamamak olur mu? Ne diyorum biliyor musun? Diyorum ki, biz batıyı seviyoruz hani... Hep medeniyeti onlarda görüyoruz ya! Ekmeğe de hazır zam gelmişken, pasta yesek mi ne dersin?
Selim : Nasıl yani?
Deniz : Ekmek bulamadıysanız pasta yeyin demiş atalarımız.
Selim : Kim demiş?
Deniz : Kraliçe Marie Antoinette.
Selim : Gavur oldun çıktın başımıza.
Deniz : Amerika 50 senedir tepende, bir beni mi gördün şimdi?
Selim : Amerika gavur mu?
Deniz : Çüşşş... Kabe oraya mı taşındı?
Selim : Tövbe tövbe. Deniz seni Allah ıslah etsin. Başka da birşey demiyorum. Ya ne gözü doymaz insanlarsınız? Ne kitap Kur'an bilmez ecnebilersiniz?
Deniz : Sen hiç Kur'an okudun mu?
Selim : Tabi okudum.
Deniz : Tamamını?
Selim : Yani tamamını olmasa da, sureleri bilirim.
Deniz : Türkçesini mi Arapçasını mı?
Selim : Türkçe olur muymuş hiç? Arapça okuyacaksın. Nasıl indiyse onu bileceksin.
Deniz : Arapçan var mı?
Selim : Ne bu ahiret soruları gibi? İşin yok mu senin?
Deniz : Var var, olmaz olur mu... Sana oku! ve anla! diye emredilmişken hiç bilmediğin bir dili nasıl anlıyorsun onu merak ediyorum.
Selim : Yahu sen hisset, sonra anlarsın Deniz. Ateist misin sen? Komunist mi oldun ne bok yedin?
Deniz : Hayır herhangi bir yere ait değilim. Bilmek ve öğrenmek için de doğmatik kalıplara ait hiç değilim.
Selim : Nasıl yani?
Deniz : Bunu da hisset anlarsın elbet. Ne gariptir ki bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmak işine mi geliyor bunu da ben anlamadım. Cebinde kaç lira var?
Selim : Sana ne?
Deniz : Borç için değil, söyle sen.
Selim : 2 lira.
Deniz : Al bu 1 lira da benden.
Selim : Nasıl yani?
Deniz : Akşam eve dönerken iki ekmek eksik almayasın, şükret yani.

Bazen...

2008-01-05T02:05:00.001+02:00

Bazen Hezarfen'e özeniyor insan...
Sonra Sokrates'i düşünüyor...
Özlüyor Nazım Hikmet'i...
Atatürk'le bir kez oturup sohbet edemediğine yanıyor...
Bazen özlüyor insan Che'yi...
Hitler'in o en büyük hitabını göremediğine kızıyor...
Arıyor insan Deniz’i, Mahir’i, Hüseyin’i, Yusuf’u,
Ve nicelerini…
Bazen insan;
Kenan Evren’in bir toplantısında olmak vardı! diyor;
Sonra yüz ifadesini okumak kanlı canlı
“Asmasaydık da, beslese miydik?” derkenki…

Bazen utanıyor insan Demirel’den,
Baykal’ın 70’lik bir faşist olduğuna inanıyor da;
İnanamıyor CHP’nin haysiyetsizler yemi olduğuna…
İsmet İnönü’ye her hatırda “lanet” ediyor…

Sesleniyor Aşık Veysel’e,
Duyulsun istiyor Fazıl’ın feryadı,
Şaşıyor Mazlum Çimen’e,
Ve hiç bıkmıyor Ahmet Kaya’dan…
Helal olsun! diyor…
Helal olsun hepinize;
Madımak’ta bir öğlen karnını doyuranlar!

Bazen işte; insanın ruhu bedenine sığmıyor...
Öyle böyle değil…
Olur olmadık şeyleri özlüyor olur olmadık anlarda…
Ve gelecekte özlenecekleri düşünüp bakıyor bugününe;
Bakılacak bir memleket bırakmasalar da!..

Daha 18'inde Bir Açlık

2008-01-03T19:42:00.000+02:00

Loş bir ışık yanar sahnede ve genç, başı önde konuşmaya başlar:

Zor bir yaşamdı benimki. Uzun ve geniş bir arenanın içinde sıkışmak gibiydi. Ne yana savrulsan, taşların arasında kalırdı ayak parmakların. Kan gibi kıpkırmızı her gecede, gözyaşların yediğin yemeğin üstüne düşerdi…

Çok kırıldım bakkaldan bir paket sigara alırken, sırf 10 kuruş yetmediği için çıkıp gitmelere… Sevdiğinin yanından geçerken, açlıktan nefesin koktuğu için yanına sokulamamaya… Yoruldum ey dost, yoruldum; sevdiğin bir türküyü sazsız sözsüz çığırmaya…

Hep bir insanı sevmek için yaşadım ben. Açlık da tokluk da oldu ama bir insanı sevmek en zoruydu. Tanrıya sığındım. Dua ettim. Her duayla bir adım daha yaklaşmak istedim ölüme.

Ey insanlar…
Ben ne kadar sevdiysem onları, her biri küfretti suratıma. İyi olmak haramdı kötüye. Kötülük sanki helalmiş gibi iyiye…

Ahmet Arif çınlıyor kulaklarımda. Prangalarım hasretimin kursağını sıkıyor.
Şiir yazamadım işte ben, kalemi tutmak hiç aklıma gelmedi..
Düşündüm, sadece dinledim, hayatta hiç bilmeyen bir benmişim gibi boyun eğdim.

Babam kadar genç olamadım ben. Oğlummuş gibi sevgimi hep gizledim. Ve sırf bu yüzden kaç sabah onu özledim…
Arada bir hal hatır soran oldu. Tanıdıktı adı, kendisi öyle olmasa da, birazcık dosttu.

Ben bir insanım. Ne iş adamı, ne de bir kalpazanım.
Ben bedeni yaşayan, sizin gibi bir insanım.

Sevdiğim yemekleri hiç sevdiğim anlar yiyemedim. Fakirdim. Ya tuzu bulamadım, ya da suya katacağım bir baş soğanı.

Mutluyum ama;
Ben hiç o “suyu kesilmeyen” insanlardan olamadım.

“Bugün ne yedin ?“ diyen her sözde bekledikleri cevabı verdim… Yalandı… Yalandı da, düşlerimin tokluğu da mı yalandı?.. Anlatamadım…

“Bugün ne yedin?” hala kulaklarımda…
Annem!
En çok da annem sordu bunu…

Ve şimdi bil ki anacığım, sana son sözlerim;
O söylediğim yemeklerin hiçbirini,
Ben yıllardır yiyemedim…

Deliyiz vesselam...

2007-12-25T13:25:00.000+02:00

Dün bir yolda yürüdüm...
Yürürken de merak ettim,
Yolun gelip geçeni hep akıllı mı ki?

Bir evin,
Bir balkonundan,
Bir kadın hayretle bakıyordu;

Sanki ben deliymişim de,

Bir deliler şarkı söylermiş gibi...

Bitmeyen internet sayfası

2007-12-11T23:46:00.000+02:00

A: “- …. Yok ya, şaka gibi.”

B: “- Cidden diyorum. Açtık artık. Gir bak anlarsın. Biraz eksikleri var ama olsun yakında tamamlanır.”

A: “- Merak ettiğim şey, kafana taş falan mı düştü?”

B: “- Hayır ne alaka, sadece ilham geldi. Yanına da mecburiyet.”

A: “- Mecburiyet olmasa ilhamın geleceği yoktu ya…”

B: “- Eee, her şeyin bir sebebi vardır. Hem Hatice’ye değil neticeye bakmalı.”

A: “- Bu Hatice’nin neticesine giden adres ne?”

B: “- www.sinopsanat.com”

A: “- Yok, bu işte kesin bir terslik var…”

Terslik yok da, şaşkınlık var sanırım. Ya herrü ya merrü olmuş bir sorundu bu internet sayfası bizim için. Nitekim ustanın merdiveni sağlam olmaz atasözüne ithafen bir türlü açılamadı gitti. Çokça oturumlar düzenlendi, kararlar alındı, fikirler paylaşıldı… Çaylar içildi; demi “dem”den yoksun, hafif açık ve abdi beyin abdest suyu kıvamında…

Bu kez bu iş olmalıydı da nasıl?

İlker ile o meşhur dijital odama geçtik. Neskafeleri hazır edip minderlerle uykuya meyil vermemesi gereken rahatsızlık yarattık. Ortam oldukça loş. Hatta karanlık.

Winamp’ta henüz bir şey çalmıyor. Ama belli ki Neşet Ertaş çalınacak. Az kalmış “aç şunu” demeye. Program da biliyor başına geleceği lakin açılmıyor çift’in çifti kez tıklasak da...

Başladık sitenin altından girip üstünden çıkmaya, fakat bu kez de bir sorun; duramıyoruz. Eklendikçe ekleniyor resimler, bilgiler, oyunlar, fotoğraflar, oyuncular, haberler vesaireler. İnternet sayfası yapımının en teferruatlı bölümü olan HTML ve ASP kodlarıyla uğraşırken ben, İlker’in gözlerinde kapanası imkânsız bir açıklık vardı.

İş bitmeden kalkmaya hiç niyetli olmayan bir azimle bakıyorduk ekrana. Kimin ağzından dinlenmeye dair bir cümle çıksa diğeri “ters” tepiyordu.

Saat sabahın 7’si oldu… Düşünün; internet sitemiz artık bitmişti. Ve tabi biz de…

Şimdi bu emeğin meyveleri yavaş yavaş dökülüyor ağacın dibine. İnternet üzerinden bizlere ulaşan, ulaşmak isteyip de anca bu fırsatı yakalayan tüm sanatseverlere, ülke içinde ve dışında yapılan faaliyetlerde alkışlarını eksiltmeyen ve alkışını hala “can-ı gönülden” sürdüren tüm dostlara Sinop Sanat Tiyatrosu adına teşekkür ediyorum.

Sitemiz gün geçtikçe yenileniyor. Bu yenilikler bayağı uğraştırıcı olsa da sonucu sevindiriyor. Eğer görüş ve önerilerinizi paylaşmak isterseniz iletişim bölümünden bizlere ulaşabilirsiniz. “Siteniz google’da birinci sıraya geçsin, her saat başı rengi değişsin, bana ismimle merhaba desin” gibi uçuk fikirleriniz için ileri tarihleri rica ediyorum, zira yönetim panelinde bizi bile tanımıyor, bazen sistem dışına atıyor.

Anlarsınız az buçuk, kolay değil bu dijital işler Türkiye’de.

Sâhi Sâki...

2007-11-25T20:38:00.000+02:00

Bir sahnenin en arkasındayım,
Dekorla iç içe…
İçten dışa vuran gölgemse
Gözlerinden santim santim öte…

Seni izliyorum farzet,
Farzet ki adını tekrarlıyorum,
Bir alçalıyor baş harfin,
Bir yükseliyor…
Türkçe’min her harfi
Dilimin tam köküne saplanmış;
Sahi “sâki” deminde;
Seni yudumluyor...

En eski şey

2007-11-25T20:23:00.000+02:00

Hadi diyelim gerçekten var oldu bu uzanış. Yani içten içe çekti kendine seni… Diyorum ki kısa lafın uzunu; seviyorsun (mecnun tabiriyle). Ya da seveceksin ön hazırlık niyetince...
Ciddi misin ?
Yapabilir misin?
Şaka bir yana da herhangi bir insan, sen gerçekten sevebilir misin?

Kimi mi?
Kimse kim, kim ki o hiç kimse ve belki hep bir kimse…

Söylüyorsun kulaklarına diyelim,
Yalan konuşurken çok düşünür müsün?

- Sevginin yalanına sevgi denir mi?
- İnanılırsa evet…
- Sevginin yalanı nedir ki?
- İnanılırsa her şey…
- Her şey?
- Sanırım hiçbir şey…

Yaşı senden büyük bir taş ola, ve de ağırsa onu görme merasimi…
Kararsızlık içinde kararlı olabilir misin?

- Kısa kes babalık. Yaşın kadar yaş kat gözlerine…Önce inan, sonra gel.

Sahi,
- Bizde yazmaz bu iş!

Diyorsun da…

“Mutlu musun?”

…değilsin…

Hadi diyelim gerçekten var oldu bu uzanış. Yani içten içe çekti kendine seni… Diyorum ki kısa lafın uzunu; seviyorsun…

Sevmek istemedikçe;

Hayvan gibi seviliyorsun…

Yaşı yaşından küçükken...
Sevebilir misin sanıyorsun?

- Siktir be…

Kişiliğe gerek yok(muş)

2007-11-13T15:41:00.000+02:00

Sınıf, öğrencilerin gürültü patırtısıyla sallanırken sert görünümlü öğretmen kapıda beliriyor.

İçeriye kızgın bir bakış atıp kürsüye geçiyor. Tebeşirle tahtaya kocaman bir (1) rakamı çiziyor.

“Bakın” diyor. “Bu, kişiliktir. Hayatta sahip olabileceğiniz en değerli şey...”

Sonra (1)’in yanına (0) koyuyor: “Bu, başarıdır. Başarılı bir kişilik (1)’i (10) yapar”.

Bir sıfır (0) daha...

“Bu, tecrübedir. (10) iken (100) olursunuz”.

Sıfırlar böyle uzayıp gidiyor: Yetenek... disiplin... sevgi...

Eklenen her yeni (0)’ın kişiliği 10 kat zenginleştirdiğini anlatıyor... Sonra eline silgiyi alıp en baştaki (1)’i siliyor.
Geriye bir sürü sıfır kalıyor.

Ve öğretmen son sözünü söylüyor : “Kişiliğiniz yoksa öbürleri hiçtir”.

******
Demem o ki; kimilerine bol sıfırlar da yetiyor, 1’in eksikliği o kadar da mühim değil. Kalabalık görünmenin önemsizliği yıllar geçtikçe ne kadar da önemli bir hal alıyor, maksat kalburla su taşıyabilene bile muhalefetlik olsun her koşulda.

Bir şeyler üretmenin “taklit”le karıştığı gerçeğini görmemeye çalıştıkça, biri gözünün önüne dikiyor o sevmediğin otu. Sen olması gerekeni yeşertiyorsun, diğeri yiyor.

Ve sana bakıyor; dişlerinin arasında kalmış kırıntılarıyla…

“Efenim, biz şuyuz, biz buyuz, doluyuz, depozitosuzuz ”

Sanat denen bir şey var, diyorsun. Duruyor. Hafif süzer gibi sana bakıyor. Tarifi zor. Anlayacağınız, bakışları anlatmak için bile sanatçı olmak gerek. Bizde nerede o meziyet?

“- Emek nedir?”

“- Yahu onu geç. Emek dediğin işin en basit yanı. Mühim olan öteki meseleler” diyor…

Susuyorsun ve kısık bir gülümsemeyle dışarıdan kapatıp kapıyı çıkıyorsun.

Çünkü senin cevabın sanatçı dostum,

“Sahnede” olacaktır…

Bundan böyle haftalarca, elin ve gözün değebildiği ne varsa, hatta ne yoksa sohbetimiz olması dileğiyle.

Ferhan Şensoy’un da dediği gibi;

“Bir talepnâme, vasiyetnâme, şikayetnâme, ferasetnâme, yangınnâme, inleyen nâme.”

Gerçek olan "gerçekten" gördüğümüz mü?

2007-11-09T18:59:00.000+02:00

Sakin şehir: Sinop...

2007-11-09T18:49:00.000+02:00

ASP: Resim Kare Boyutlandırıcı

2007-11-09T15:37:00.000+02:00

Bu script Persits.Jpeg bileşeni ile çalışmaktadır.

Mantık olarak; görüntünün eni boyundan uzunsa genişliğini yüksekliğine orantılayıp kısaltır, boyu eninden uzunsa yüksekliğini genişliğine orantılayıp kısaltır. Ortaya kare bir görüntü oluşturur. HTML uzantılı sayfalarda da kullanabilirsiniz.

Kullanımı çok basittir. Sayfanızda resim çağırmak istediğiniz yere resmin direkt URL'si yerine aşağıda belirtilen çağırma yöntemini yazmanız resmin boyutlandırılıp gösterilmesini sağlayacaktır. Resim galerileri, haber sayfaları yahut profil sayfaları gibi düzenlilik gerektiren yerlerde kullanımı idealdir. Bizzat şahsım kodlamıştır.

Kırmızı renkli yere (path) fotoğrafın bulunduğu klasörü ve resmin dosya adını yazmanız, "bx"'in tanımında ise istediğiniz kenar uzunluğunu belirtmeniz yeterlidir.

Örn : <img src="resim.asp?path=foto/05.jpg&bx=80" />

Test etmek için tıklayın

Resim.asp dosyasının kaynak kodları :

<%
'© 2007 / Murat Tahtacı (The-Mg)
'ASP.JPEG ile resim boyutlandırma ve crop ederek kareye dönüştürmek
'Iyi günlerde kullanın...
'Örneğin : ?path=resimler/snap.jpg&bx=100

Response.Expires = 0

If Not Request("path")="" Then

Set Jpeg = Server.CreateObject("Persits.Jpeg") 'Bileşen çağırılıyor

Jpeg.Open( Server.MapPath(Request("path")) ) 'Sayfa adres yerinde resmin adresi

ebat = Request("bx") 'Örn : 80

If ebat="" Then
ebat = Jpeg.OriginalWidth
End if

If Jpeg.OriginalHeight > Jpeg.OriginalWidth Then 'Eğer boyu eninden uzunsa

Jpeg.Width = ebat 'Enini istediğimiz boyuta çekiyoruz
Jpeg.Height = Jpeg.OriginalHeight * Jpeg.Width / Jpeg.OriginalWidth 'Yüksekliğini orantılı şekilde ayarlıyoruz
kenarpayi = Round(Int((Jpeg.Height-ebat)/2)) 'Üst ve alttan kesilecek kısmı ayarlıyoruz
Jpeg.Crop 0, kenarpayi, ebat, ebat+kenarpayi 'Üstten kırparak ölçüyü ortalıyoruz

Else ' Boy-en eşit yahut en daha uzunsa...

Jpeg.height = ebat
Jpeg.width = Jpeg.OriginalWidth * Jpeg.Height / Jpeg.OriginalHeight
kenarpayi = Round(Int((Jpeg.Width-ebat)/2))
Jpeg.Crop kenarpayi, 0, ebat+kenarpayi, ebat

End if

Jpeg.SendBinary ' sunucuya gönder...

End if
%>

Aşk olsun sana çocuk, aşk olsun!

2007-11-08T16:23:00.000+02:00

Yıl: 1972

5 Mayıs'ı 6 Mayıs'a bağlayan gecenin sabahı, Türkiye'nin tarihine bir utanç perdesi eklendi. Kapandı tüm kapılar, darağacı kuruldu. Ve 3 fidan hunharca katledildi... Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan...

Yaptıkları ve savundukları tek şey Türkiye'nin bağımsızlığıydı... Ama işine gelmedi kimilerinin. Başımıza cumhurbaşkanı dahi yapıldı o utanca imza atanlar. Anayasa'nın halk üzerindeki haklarını görmezden geldi "hukuk" denilen sistemin akrepleri. Şimdi herkes bağırıyor "Kahrolsun Amerika!" diye... Sağcısı da, solcusu da yumruğunu dikmiş havaya... Tıpkı o yıllar Amerika karşıtı oldukları için asılan bu yürekler gibi...

Şimdi, kim tanıyor onları? Kim bu mücadelede ne için hayatlarını feda ettiklerini anlatıyor gençlere?

Can Yücel'in o tarifsiz şiirini okuyup/duyup da;

gerçek sahibinin Deniz Gezmiş olduğunu kaç kişi biliyor?

Haram bir uykuya yattık,

uyanmak şu saatten sonra;

haram olsun hepimize...

En uzun koşuysa elbet Türkiyede de Devrim,
O,
onun en güzel yüz metresini koştu
En sekmez lüverin namlusundan
fırlayarak...
En hızlısıydı hepimizin,
En önce göğüsledi ipi...
Acıyorsam sana anam avradım olsun,
Ama aşk olsun sana çocuk, aşk
olsun!
CAN YÜCEL

Karakteristik patinaj

2007-11-08T15:21:00.000+02:00

Bugün biraz motondu üzerinize afiyet... Sabah sabah dershaneye gitmek zorunda olan cüssemi uykudan çekip almaksa tam bir facia. Valide hanımın üzerimdeki "sırfifnaz hatun" baskısı en sonunda yıldırdı yatağı da yorganı da... Yere saplanmış alüminyum levhanın eğilip bırakılınca ayağa dikilişi misal doğruldum -gözlerim haddinden fazla kapalıyken.

Kod yazasım, ki hatta çevirilerle uğraşasım hiç yok.

Biraz sakinlik iyi geleceğe benziyor.

İnternet'te yer alan birkaç forumda dolaşırken Nihat Genç'in ekşisözlük'ü hedef alan yazılarına rastladım. Bu tartışmanın sonu medyaya taşacak gibi geliyor. Bu haddinden fazla büyüyen sözlüğün kendinden emin ilerleyişi ister istemez bir takım kitleleri rahatsız ediyor. Eleştirilmenin altından kalkabilmek kolay değil, zira eleştirmek herkesin milli vazifesi olmuş -nasıl olsa biri öfkesine hakim olamayıp haklılığını yitiriyor.

Nihat Genç'in Skyturk 'teki konuşmasını izledikten sonra hakkındaki düşüncelerimde biraz sarsıntı oldu diyebilirim. Bu da şahsi fikrimdir, kendisini eleştirme yanlılığından değil. Umarım çizdiği yolda çer-çöp'le uğraşmak yerine daha sağlam adımlarla (bazı yönlerden örtüşemesek de) aydın olmanın farklılığına yol alır. Yoksa satılık medya bu insanı da harcayacak.

Neyse, şimdilik günün monotonluğuna biraz renk katmak, çıkıp kaldırımlara bir adım daha çeltik vurmak en iyisi olacak.

Sevgiyle kalın.

Merhabalar...

2007-11-08T01:15:00.001+02:00

Sitenin yeni oluşumunda tekrardan merhaba...

Gel ve de git zamanlar; -ki sabrınız hoş olsun cümleye-, şu bi kaç haftadır mıymıntı kodlarla uğraşıp durmaktan başka hiç bir hayati faaliyetim olmadı. Hayatiliği sağlayansa satır satır anlam taşıyan kelimecikler (asp) ne yazık. Anlamı zaten anlamsız olması yabancının gözünde... Zira kim uğraşır matematikten beter bu ecnebi belasıyla.

Son zamanlarda yalnızca tiyatroda birkaç olumlu atılım oldu; gece aşırı çalışmalar, plan proje çizimleri vs... (maks. yoğunlukta) 24 Kasım 2007 tarihinde Halk Eğitim Merkezi salonunda Öğretmenler Günü için özel bir program düzenlenecek. Eden-ettiren "Erhan Kaya" imzasıyla Sinop Sanat Tiyatrosu başı götürüyor. İlker'in dahiyane kişiliği ise oyuna eminim ki renkler katacak. Bakalım, güzel bir oyun olacağı aşikar.

Gelelim asıl konumuza:

Bu sayfalarda amaç; okumak, okutmak...

Kitap değiliz.
Dergi de değil.
Ya da çok güçlü bir sanat ürünü hiç değil...

Sadece "bir" şey.

Amacımız ;
Bilginin, sadece onun uşağı olmak...

Hatasıyla,
gün geldiğinde de cezasıyla, küfrüyle, sevgisiyle,
... vesaire....

Kimsenin kimseyi beğenmediği bir çağda, hiç beğenmediğimiz kendimize "herkes eleştirmen yahu" deme vukusuyla "de hadi yürü" diyelim dedik. Maksat ibnelik olsun.

Fikrinizi ya da "olur mu lan" gibi dandik yorumlarınızı da "dandiklikten muaf olmak şartıyla" paylaşın, susmadan da adam olunabileceğini görsün herkes...

Yazın hayatıma hoşgeldiniz....