Pisiz

bir bir yitirdikleri oluyor insanın…
gidenlerin ve terk edenlerin ardından bir cümle dahi kuramıyorsa insan,
yitirdiklerini,
asla unutamıyor.
çayım demli,
sigaram küllükte sefa sürüyor.
bakıyorum da,
istanbul’un serseri kokan bu semtinden pencere
sadece karşı apartmanların komşusu.
yıllar önce,
mis kokulu bir şehrin çay bahçesindeydim tam da bugün.
insana insandan yakın güvercinlerin gezindiği masamda karalanmış
bembeyaz kağıtlar,
şimdi yatağımın altında
sap ve sarı.

her şeyi geçtim
geçmiş terk edilir mi üstat?

üstüne uzanıp geceleri
türlü türlü rüyalarla uyandığım o kağıtların rengi
insana hiç
bu kadar çeker mi…

her sabah giyinip kuşanıp
taksim yoluna düşüyorum ya azizim;
o hiç bitmeyen yoksunluğu sanki
bu koca;
fettan
pis
üvey şehirde arıyorum…

şerefine…